<

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΔΥ.Κ «μαρτυρία» του Υποστράτηγου Σπυρίδωνα Δελλή



Η Αυτοθυσία της Ελληνικής  Δύναμης της Κύπρου (ΕΛΔΥΚ)


Γράφει ο
Δρ. Ναπολέων Θ. Βλάσσης
Υπ/γος Ε.Α, Δ/ντής Δ/σης Κολλεγίου Ρόδου

«Διά του προσχεδίου η δικλείς αυτή περιέχεται εις χείρας των Τούρκων : η διχοτόμησης προετοιμάζεται ως ώριμος καρπός….», Γ.Σεφέρης 1958 επιστολή προς Ευάγγελο Αβέρωφ Υπουργό Εξωτερικών.

 «Η Κύπρος διαπερνά την Τουρκία σαν μαχαίρι. Είναι εξαιρετικά ζωτική από άποψη ασφαλείας, αυτό το νησί δεν πρέπει να βρίσκεται σε εχθρικά χέρια. Η ύπαρξη Τούρκων στο Βορρά είναι μια «εγγύηση».

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ ΜΑΝΟΥΣΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ



Βρέθηκαν και ταυτοποιήθηκαν σε μια τυχαία εκσκαφή στην Κύπρο, κοντά στο παλιό στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακκο, τα οστά του κρητικού στρατιώτη Μανούσου Τριανταφυλλίδη, που αγνοείτο.
Ο Μανούσος Τριανταφυλλίδης γεννήθηκε στις Ποταμιές του Δήμου Χερσονήσου το 1955 και ξεκίνησε τη στρατιωτική του θητεία το 1973. Ο "Μαύρος Ιούλιος" το 1974 τον βρίσκει να υπηρετεί στην ΕΛΔΥΚ στην Κύπρο. Συμμετείχε στη β' φάση της εισβολής "Αττίλας 2" και υπερασπίστηκε μαζί με 300 συναδέλφους του το στρατόπεδό τους, στην επική μάχη που στιγμάτησε την Κυπριακή τραγωδία.

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗ ΛΟΧΙΑ ΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ



Η αρχική φωτογραφία δείχνει τούρκικο άρμα Τ-47 να έχει καταληφθεί από Έλληνες στρατιώτες και να οδηγείται πίσω στη μάχη. Σήμερα σώζεται και εκτίθεται στο μουσείο της Εθνικής Φρουράς στη Λεμεσό. Παρόμοιες στιγμές ηρωισμού και αυτοθυσίας διηγείται ένας μαυροσκούφης της μάχης της Κύπρου κατά την τουρκική εισβολή τέτοιες ημέρες του 1974.


Ο Νίκος Αργυρόπουλος έλαβε μέρος στη Μάχη της Κύπρου το 1974, ως αρχηγός πληρώματος τεθωρακισμένου οχήματος (Marmon Herrington). Μαζί με τους Ελλαδίτες και Κύπριους συμπολεμιστές του πολέμησε και νίκησε τους Τούρκους εισβολείς. Προδόθηκε όμως από το δόγμα «Η Κύπρος κείται μακράν».

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ ΑΝΤΩΝΗ ΔΟΥΛΑ



«Τα πυρά μας έριξαν ένα τουρκικό αεροπλάνο στον Πενταδάχτυλο. Τότε εξαφανίστηκε ως δια μαγείας ο φόβος και η κούραση. Τα χέρια μας πήραν φωτιά». Ένας βετεράνος της Κύπρου θυμάται και δηλώνει προδομένος... 


Ο Αντώνιος Δούλας έφθασε στην Κύπρο στις 19 Ιουλίου 1974. Την επομένη κιόλας ημέρα έλαβε το βάπτισμα του πυρός συμμετέχοντας στην προσπάθεια αναχαίτισης της τουρκικής εισβολής. Πολύ σύντομα ένοιωσε εγκαταλελειμμένος και προδομένος. Συνέχισε όμως να μάχεται για την πατρίδα, την τιμή και τους συμπολεμιστές του. -Κύριε Δούλα πότε και που γεννηθήκατε; Ποιο είναι το επάγγελμά σας; -Α. Δ.: Γεννήθηκα το 1953 στο χωριό Κρυονέρι του δήμου αρχαίας Ολυμπίας.

Σε ηλικία δέκα ετών εγκαταστάθηκα με την οικογένειά μου στην Αθήνα, όπου και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου σε τεχνικό επαγγελματικό λύκειο. Σήμερα διατηρώ εργαστήριο αργυροχρυσοχοϊας στο κέντρο της Αθήνας. -Πότε καταταγήκατε στον Στρατό; -Τον Αύγουστο του 1973, στο Σώμα του Μηχανικού. Μετά τη βασική εκπαίδευση έλαβα την ειδικότητα του οδηγού αυτοκινήτου.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΗΡΩΑΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ


Ο ηρωικός υπερασπιστής της Κύπρου που οι Τούρκοι εισβολείς τον συνέλαβαν και του πρόσφεραν τσιγάρο. Η αλήθεια πίσω από την φωτογραφία με τον 23χρονο Γιάννη Παπαγιάννη, αποκαλύφθηκε μετά από 35 χρόνια... 

Αυτή η φωτογραφία είχε για χρόνια συντροφεύσει τις ελπίδες των συγγενών και των φίλων όχι μόνο του Ιωάννη αλλά και όσων βρισκόντουσαν σε εκείνη τη σκηνή, Αύγουστος 1974. Είχε διαδοθεί εκείνη η εικόνα σε ολόκληρο τον κόσμο, χρησιμοποιήθηκε στις εκστρατείες για τους αγνοούμενους, έγινε η σημαία της ελπίδας. Εκεί που ο πόνος έπνιγε και την τελευταία ελπίδα που σβήνει στον χρόνο, τα ερωτήματα αναζητούν μια παρηγοριά: «Γιατί να τους σκοτώσουν μετά που τους φωτογράφησαν;», «τους πρόσφεραν τσιγάρο και τους εκτέλεσαν;». Δεν μπορούν να βρεθούν λογικές απαντήσεις και αυτό κρίνεται και από τα όσα διαδραματίστηκαν εκείνο το καλοκαίρι. 

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Καταδρομέας 33ης μοίρας Νικολάου Δημήτριος. Ένας αφανής ήρωας θυμάται…


Στο πρόσωπο του Δημήτρη Νικολάου βλέπεις τη λησμονιά και την προσμονή για επιστροφή στο πανέμορφο χωριό του, το Κάρμι, και την αναβίωση των παλιών καλών ανέμελων εποχών


Πώς θα νιώθατε αν βλέπατε συστρατιώτες σας να βρίσκονται αιμόφυρτοι κατά γης, να υπάρχουν παντού διαμελισμένα κορμιά και πτώματα; Θα μπορούσατε να ξεχάσετε; Δυστυχώς, η 20ή Ιουλίου 1974 δεν ξεχνιέται. Αρκετοί φαντάροι περίμεναν τη μέρα εκείνη για να πάνε πίσω στις οικογένειές τους, ολοκληρώνοντας τις στρατιωτικές υποχρεώσεις και να μπουν δυναμικά στη ζωή. Όμως, τα όνειρα για ένα στρατιώτη σταμάτησαν εκεί γιατί ποτέ δεν πήρε το απολυτήριο και κλήθηκε να ανέβει στα βουνά και να πολεμήσει για την πατρίδα του.
Οι Τούρκοι κατακτητές πάτησαν στο πόδι τους στην Κερύνεια, εισέβαλαν στο Πέντε μίλι, βεβήλωσαν τα πάντα και σκόρπισαν ανελέητα τον θάνατο. Σήμερα, 38 χρόνια μετά το μεγάλο κακό, ζητήσαμε από τον Δημήτρη Νικολάου να φέρει στη θύμησή του όσα δραματικά γεγονότα έζησε ως καταδρομέας που κλήθηκε να υπερασπίσει την πατρίδα του ενάντια στον Τούρκο εισβολέα. Λέγει:

ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ

Η γνώση του ιστορικού παρελθόντος είναι απαραίτητη για την εθνική αυτογνωσία ενός λαού. Το blog μας με τρόπο απλό χωρίς να διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια, φωτίζει με αναδρομές στα γεγονότα σελίδες ιστορίας του μαρτυρικού Λαού της Κύπρου και των Ελλαδιτών και Κυπρίων νεκρών και αγνοουμένων Ηρώων.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ